Categorieën
1901-2000 Iedereen

1904 Alfons van Baest

bekijk Alfonsus Dionijsius Maria van Baest in het dynamisch geneagram

In Tilburg wordt op 25 december 1904 Alfonsus Dionijsius Maria van Baest, zoon van Petrus Augustinus van Baest (1872) en Anna Barbara Verbunt geboren (1869).

Heden,den zes en twintigsten December des jaars een duizend negen hondend vier, is voor mij, Ambtenaar van den Burgerlijken Stand der gemeente TILBURG, verschenen: Petrus Augustinus van Baest, oud twee en dertig jaren, van beroep fabriekwerker, wonende alhier, die verklaarde aangifte te doen, dat zijne echtgenoote Anna Barbara Verbunt, zonder beroep, wonende alhier, op den vijf en twintigsten der maand December, een duizend negen honderd vier, om elf ure des voormiddags, ten zijnen huize wijk Hasfelt bevallen is van een kind van het mannelijk geslacht; aan welk kind worden gegeven de voornamen van Alphonsus Dionijsius Maria. Deze aangifte is gedaan in tegenwoordigheid van: Antonius Jansfens, oud zeven en dertig jaren, van beroep fabriekwerker, en Waltherus Mommers oud vijftig jaren, van beroep wever beiden wonende alhier. En heb ik hiervan opgemaakt deze akte, die, na aan den verschenen persoon en de getuigen te zijn voorgelezen, geteekend is door mij met hen.

† Alfons van Baest overlijdt op 20 maart 1991, op 86 jarige leeftijd, in Steyn.

7 reacties op “1904 Alfons van Baest”

Alfons van Baest MSC (Missionarii Sacratissimi Cordis) , missionaris in de Philippijnen , was een van de absoluut ´flinke mannen´ in de familie die dertig, veertig, vijftig jaar van huis gingen om in missiegebieden een kerk te beheren en er opvoeding en onderwijs te geven onder de banier van het geloof. Dit laatste wordt hen tegenwoordig wel eens nagedragen maar de vraag of anderen dat werk dan verricht zouden hebben moet in negatieve zin worden beantwoord. Behalve voor wat hun ´roeping´ betreft deden missionarissen hun werk vrijwel belangeloos. In 1964 op een terugvlucht uit Genève (met een Lockheed Electra) sprak ik met een missionaris die na 30 jaar op verlof ging naar Tilburg. Hij rekende met zijn horloge dat nog Djakartatijd aanwees steeds uit hoe laat het nu was : hij durfde het niet gelijk te zetten omdat zoals hij zei, hij “nooit meer een ander zou kunnen kopen” . Met het verkopen van petroleum in de bergen boven Djakarta hield hij zijn kerkje en zijn missiepost daar overeind. Het toeval wilde dat rond het platform van Schiphol een horde gillende jongeren, meestal meisjes stond opgesteld : er zou een of andere band arriveren, het kunnen de Beatles wel geweest zijn. Wij werden kennelijk niet verwacht want we konden geheel onopgemerkt naar de aankomsthal lopen. Ook daar wachtte niemand de missionaris op : zijn familieleden waren inmiddels te oud voor de reis dus hij moest zelf maar zien hoe hij met zijn koffertje naar Tilburg kwam en daar zat hij niet mee ook. Ik heb Alfons een keer gezien toen hij op verlof was in 1946 en met een brede zwaai (hij was toen 42) zijn fiets tegen ons huis zette toen hij zijn nicht mijn moeder kwam opzoeken ; mijn vader was indertijd met een Engelse legergroep (2044 Motor Transport) gelegerd in een kasteel bij Arras, Noord-Frankrijk. Op de foto waarop je hem ziet met de kinderen van de bekeerlingen op Mindanao komt hij waarschijnlijk het meest tot zijn recht : die kinderen gingen naar school en dat was indertijd in die verre gebieden een uitzondering van jewelste.

Met de kübelwagen zijn we (Alfons, Ap en zoon Paul) onderweg naar Surigao. De kapelaan-chauffeur alomtegenwoordig; daar was/is nl een klooster waar “gepensioneerde” priesters woonden, die niet meer terugwilden naar hun geboorteland. Fons, tóch wel enigszins “verwend” wilde daar persé niet naar toe.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


*